اثبات کار در مقابل اثبات سهام: مزیت ها و تفاوت ها

بلاک چین سیستمی است که از مجموعه ای از بلوک ها تشکیل شده است که به ترتیب زمانی بر اساس یک ترتیب تراکنش به نام سفارش بلاک چین مرتب شده اند. بلوک پیدایش یا بلوک صفر، اولین بلوک در بلاک چین PoW است که در نرم افزار کدگذاری شده است. این بلوک، طبق تعریف، به بلوک قبلی اشاره نمی کند. بلوک‌ های بعدی که در بلاک چین آپلود می‌شوند همیشه به بلوک‌ های قبلی بازمی‌گردند و حاوی یک نسخه کامل و به‌ روز شده دفتر کل هستند.

از طریق یک مسابقه رقابتی که در آن برخی از شرکت‌ کنندگان یا ماینرها تشویق می‌شوند تا منابع محاسباتی را برای ارسال بلوک‌ های قانونی و متناسب با مقررات شبکه صرف کنند، الگوریتم‌ های PoW انتخاب می‌کنند که چه کسی می‌تواند دفتر کل را با ورودی‌ های جدید اصلاح کند. دفتر کل همه تراکنش ها را پیگیری می کند و آنها را در بلوک های متوالی سازماندهی می کند تا هیچ کاربری نتواند وجوه خود را دو بار خرج کند. برای جلوگیری از دستکاری، دفتر کل توزیع می شود و به سایر کاربران امکان می دهد نسخه تغییر یافته را به سرعت رد کنند.

در عمل، کاربران دستکاری را با استفاده از هش ها شناسایی می کنند، که رشته های طولانی اعداد هستند که به عنوان اثبات کار عمل می کنند. تابع هش یک تابع یک طرفه است، به این معنی که فقط می‌توان از آن برای بررسی اینکه داده‌هایی که هش ایجاد کرده‌اند با داده‌های اصلی مطابقت دارند استفاده کرد.

پس از آن، گره‌ ها تراکنش‌ ها را تأیید می‌کنند، از خرج مضاعف جلوگیری می‌کنند و تصمیم می‌گیرند که آیا بلوک‌های پیشنهادی باید به زنجیره اضافه شوند یا خیر. انجام دوبار پرداخت با واحد پولی برای فریب گیرنده آن وجوه به عنوان خرج مضاعف شناخته می شود. هزینه های مضاعف می تواند شبکه را ویران کند و یکی از با ارزش ترین ویژگی های آن را از بین ببرد: تغییر ناپذیری، تمرکززدایی وبدون اعتمادی.

اثبات کار، هزینه مضاعف را بسیار دشوار می کند، زیرا تغییر هر بخشی از بلاک چین مستلزم استخراج مجدد همه بلوک های بعدی است. از آنجایی که ماشین آلات و توان لازم برای اجرای توابع هش گران هستند، امکان انحصار ظرفیت پردازش شبکه را برای کاربران غیرممکن می کند.

علاوه بر این، برای ایجاد اجماع و ایمن سازی مشروعیت تراکنش های ثبت شده در بلاک چین، یک پروتکل PoW قدرت محاسباتی را با رمزنگاری ترکیب می کند.

ماینرها برای ایجاد پاسخ صحیح به مسائل ریاضی در طول فرآیند هش برای تولید بلوک های جدید با یکدیگر رقابت می کنند. ماینرها با حدس زدن یک هش که رشته ای از اعداد شبه تصادفی است به این امر دست می یابند. هش رمزنگاری (به عنوان مثال، SHA-256) نوعی امضای متن یا فایل داده است. برای یک متن، SHA-256 یک امضای تقریباً منحصر به فرد ۲۵۶ بیتی (۳۲ بایتی) ارائه می دهد.

هنگامی که با داده های موجود در بلوک همراه می شود و از طریق یک تابع هش پردازش می شود، هش باید نتیجه ای ایجاد کند که الزامات بیان شده پروتکل را برآورده کند.

ماینرهایی که هش را بردند، سپس آن را به شبکه پخش کردند و به ماینرهای دیگر اجازه دادند تا بررسی کنند که آیا پاسخ درست است یا خیر. اگر پاسخ دقیق باشد، بلاک به بلاک چین اضافه می شود و ماینر پاداش بلاک را دریافت می کند. به عنوان مثال، پاداش بلاک فعلی برای استخراج بیت کوین ۶.۲۵ بیت کوین است.